گاه نوشت های یک مهندس الکترونیک

تنها چیزی که این روزا تو وجودم میبینم عادته...

عادت...

عادت به مزاحمی که روزی ۳۰۰۰۰ بار زنگ میزنه و فوت میکنه.

واسم آهنگ میذاره... فوت میکنه... اس ام اس های عاشقونه میده...

عادت کردم به همه به همین مزاحم.. به صدای زنگ تلفنش..

به زودپاشدن از رختخواب... به سحرخیزی و از اون ور شب زنده داری...

به صبحونه مفصل خوردن.. به دانشگاه رفتن و نمره بالا گرفتن...

به حرص دادنام به مامان سیما... به دوستای گلم(بهزاد و امیرمسعود)

به شهرم اصفهان . به کشورم ایران. به وب نویسی.

به عاشق نشدنم. به بی احساسیم.. به اینکه دلم ۳ بار ۳ تا رد پای متفاوت روش مونده.

به جروبحث های بی خودی و الکی...

به خوش بودن با بهزاد.. به درددل هام با آبتین.. به خوونه ام.. به ماشینم ..

به اتاقم .. به گیتارم که زیر بار غصه هام تنها کسیه که میتونم بهش تکیه کنم..

به اشکان شاملو و تو نمیدونی من چی کشیدم...

به نیکلاس و no.volvere اش... به متین وجودیم.. به اشکان بیرونیم..

به کسی که خیلی وقته جاش تو زندگیم خالیه...

به پیام دوست عزیزم.. به sms های سعیدرضا..

به آرشه شکسته ویلنم .. به درخت بهار نارنج حیاط که داره برگهاش زرد میشه..

به پنجره اتاقم که هرروز ازش شاهد طلوع خورشیدم...

به پله های اتاقم که هرروز ازش میخورم زمین...

به عکسم که نقاش اسپانیایی واسم کشید و به دیوار اتاقم نقش بسته..

به خاطرات خط خطیم که رو دیوار نوشتم و پای هر کدوم امضا کردم...

به جای سنگ داغی که گذاشتم رو دستم تا دیگه عاشق نشم...

به حسرت بابای نداشتم..

به سیمایی که واسم هم مامانه. هم بابا.. هم خواهر و هم برادر..

به خودم.. .. حتی به bibak بودنمم عادت کردم...

به همه عادت دارم حتی به مرگ تدریجی ام....

پی نوشت:

۱)اگر دورم ز دیدارت دلیل بی وفای نیست/وفا آن است که نامت را همیشه زیر لب دارم.(سارا)

۲) تو نمیدونی من چی کشیدم وقتی که گفتی تو رو نمیخوام (ندا)

۳) تو عزیز دلمی (بچه منفی)